علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را    
که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را    

                       بسم الله النور السلام علیک یا امیرالمومنین یا علی بن ابیطالب ادرکنی ابر شادی رو دنیا .... برف شادی می‌باره .... ماه و خورشید می‌رقصن .... میزنه کف ستاره .... میزنه کف ستاره .... روی شهر مکه ... خورشید میزه پر .... تا اینکه ببینه .... ناز روی حیدر .... ناز روی حیدر سیزده رجب، سالروز طلوع شمس ولایت از کعبه هدایت و میلاد خجسته مولای متقیان حضرت علی بن ابیطالب علیه‌السلام بر شیعیان مبارک باد. امیر عشق همیشه امیر می‌آید قرار است در مقدم سیزده رجب از گیسوان باران خورده دریا تا صحن مه‌آلود نگاههای عاشق رنگین کمانی پل ببندد که واقعه‌‌ای زلال در کشاکش حادثه است. واقعه‌ای که دروغ نیست، واقعه‌ای که نور است، نور علی نور. سیزده رجب با کشف نجیب هستی اتفاق می‌افتد و زمینیان بر اهالی آسمان فخر می‌فروشند، تمامی ملائک پا به پای کبوتران چاهی به کعبه دخیل می‌بندند که فاطمه بنت اسد، حامل نور است، نور علی نور. قرار است مردی در کعبه به دنیا لبخند بزند یا برای دنیا بگرید که پنجره‌ها به احترام او باز می‌شوند، گلها با اجازه او شکوفا می‌شوند، دلها به بهانه او بهاری می‌شوند و کعبه به حرمت او قبله می‌شود. مگر نه اینست که رسول آفتاب در مقابلش می‌فرماید: ( آن هنگام که علی به دنیا آمد حبیبم جبرئیل نازل شد و به من گفت: .... علی اعلی سلامت می‌رساند و تو را به ولادت برادرت علی تبریک و تهنیت می‌گوید. ) و اگر علی نبود مجموعه عشق چیزی کم داشت و رسول بدون علی به هما موسی بدون هارون می‌ماند. کسی چه می‌داند اگر آن اتفاق عظیم در کعبه نور نمی‌افتاد پایه‌های آسمان در زمین لرزان می‌شد. معجزه خلقت ابتر می‌ماند و بزرگواری حادثه‌ای عظیم می‌نمود، کسی چه می‌داند که اگر علی نمی‌آمد، که جهان برهوت عاطفه می‌شد و هیچ ذوالفقاری به احترام رسول عشق نمی‌چرخید، هیچ آینه‌ای زلالی منتشر نمی‌کرد، هیچ چشمه‌ای به دریا نمی‌رسید، هیچ شبی صبح نمی‌شد و در آسمان بالا دست ظلمت یک حادثه همیشگی می‌ماند. حالا که آن واقعه مبارک اتفاق افتاده است و نام علی زینت بخش عرش و فرش گردیده به بزرگی‌اش اعتراف می‌کنیم که بعد از آمدنش ( بزرگواری ) مفهومی ابدی یافته است. علی همیشه بزرگ است در تمامی فصول امیر عشق همیشه امیر می‌آید.

 یا علی ............. التماس دعا

بسم رب المهدی

السلام علیک یا اباصالح المهدی ادرکنی

گفتند یار رفته سفر رفته باز میرسد

بیش از هزار سال گذشت و خبر نشد

یعقوب‌وار این پدر پیر روزگار

چشمش به راه ماند و خبر از پسر نشد

دلم تنگ است برای تو

برای تو که از من دوری و به من نزدیک

صدایت را نمیشنوم

نگاهت را نمیبینم

اما احساس میکنم بودنت را

گرمی دستان مهربانت را که بر سرم میکشی و در ناآرامیهای زندگی آرامم میکنی

و همین بهانه زنده بودن من است

فاصله‌های مجازی مرا از تو دور ساخته و کشتی بادبانی دلم را در میان امواج پرطلاتم اقیانوسهای خیال به دست باد سپرده

ولی تو چنان به من نزدیکی که خویشتن را با تو یکی میبینم

و با وجود اینکه همیشه رود مهربانیت به دریای مواج دلم روانه است

باز دلم برای تو تنگ است

مهدی جان

باز دلم برای از تو نوشتن تنگ است

باز دلم برای از تو سرودن گرفته است

دلم برای دیر آمدنت شور میزند

مولایم

بریده باد زبانم اگر که از تو نگوید

مسافر آفتاب

تا ابرها پنهانترت نکرده‌اند

تا سرما خوابت نکرده است

این اسماعیل دلم قربانی تو باد

آقایم

چه بر سرم آمده که این چنین دلم از غروب میهراسد

ای بهار سبز زندگیم

اشک چکیده شده بر روی گونه‌هایم

آرمان مجسم عدالتخواهان

انتظار سبز دورانها

چلچراغ روشن شبستان تاریخ

مرد برگزیده اعصار

روشنگر زمین و زمان

ذخیره جاودان الهی

نوید بخش صبح سفید در شب سخت انتظار

آمدنت را دل دل میزنم بر ایوان زخم و حادثه

در هجوم طوفانهای سنگین تلخ فراق

در زیر تازیانه‌های سرد و سخت کنایه و نیش زبانهای تبر به دستان

اما باز دلم برای تو تنگ است

و هر عشقی که میبینم به جز تو بی رنگ است

مهدی جان

مینویسم از سفر غیبت تو سخت پریشانم بعد نقطه سر خط تا ابد ریز و درشت

مشق شب خواهیم داشت

انتظار

انتظار

انتظار

انتظار

آمد ... و
واژگان نور میان کلام جهانیان جان گرفت
و آسمان عشق در میان دوستان ایمان، باران
آمد ... و هرم حضور آفتابی اش
سلام و صلوات را مهمان چشمان عاشقان  کرد و
حضور و رایحه سبز ایمان را تکرار.

سالروز ولادت ام ابیها مادر امامت، همسر ولایت و دخت نبوت را بر تمامی دوستداران حضرتش مبارک باد.

عالم صدف است و فاطمه گوهر اوست
گیتی عرض است و فاطمه جوهر اوست
در قدر و شرافتش همین بس که زخلق
احمد پدر است و مرتضی شوهر اوست
فواد کرمانی

حروف عشق را معناست زهرا
جهان را منشأ میناست زهرا
نمی گیرد خزان باغ علی
که رود سبز اعطیناست زهرا
ایوب پرندآور
 
ز سرا پرده عصمت گهری پیدا شد
که جهان روشن از آن گوهر بی همتا شد
خرما طرفه نسیمی که زانفاس خوشش
دامن خاک طرب خیز و طرب افزا شد
آفتابی ز شبستان رسالت بدمید
که چو خورشید جهان گیر و جهان آرا شد
در رحمت بگشودند و سراپای وجود
روشن از نور رخ فاطمه زهرا شد
گلشن عفت از او رونق و آرایش یافت
پایه عصمت از او محکم و پا برجا شد
مژده کاندر شب میلاد بتول عذرا
بر رخ خلق، در لطف و عنایت وا شد
قاسم رسا

ما بر تو سلام.. ای آقا و مولای ما!

سلامی از جنس همان سلام‌هایی که سالهاست به شما میکنیم و جوابی نمیشنویم! نه اینکه جواب نمی‌آید..

و یا جواب دهنده‌اش در دادن جواب، کوتاهی کند!!

بلکه حقیقت این است که غبار گناه گوش سلام دهنده‌اش را سنگین کرده!!

آری... از ما بر تو سلام!

سلامی از جانب غلام و نوکری خسته دل...  که هیچگاه مولا و آقای خود را ندیده که به او عرض ادب کند و چشمانش به جمال آقا و سرورش روشن شود!!

نه اینکه آقایش غیب و ناپدید شده باشد!!

و یا حتی چشمانش به جمال او روشن نشده باشد!!

بلکه حکایت این است که حتی یکبار هم آقای خود را ندیده که در میان جمعیتی او را بشناسد و بامعرفت در محضرش حاضر شود!!

آه که چه قدر دردناک است وقتی بفهمی که تمام موجودات عالم تو را می‌شناسند و هر لحظه به تو سلام می‌دهند...

ولی ما را بگو!!

که شاید بارها در کوچه‌های این شهر بی‌تفاوت از کنار تو رد شده‌ایم و  ...

سلام ما بر تو... ای فرزند فاطمه!

که هیچگاه تو را ندیدیم و صدایت را نشنیدیم!

که هیچگاه توفیق زیارتت نصیب ما نشد!

که هیچگاه محضر مبارکت را درک نکردیم!

حقیقت این است که آخرالزمان مصیبتی، جز این مصیبت..  ندارد...

که اگر می‌بینی طوفان بلاها و مصیبتها بر ما اثر کرده و ما را غم فرا گرفته... تمامش به خاطر این است که ما توفیق حضور در محضر تو را از دست دادیم!!

این دنیا که آن را زندان می‌نامند...  

بهشت ما بود!! وقتی تو را در کنار خود می‌دیدیم!!

پنهان شدن تو همانا... جهنم شدن این دنیا... همانا! گرفتار شدن ما همانا!!

سلام بر جمال محمدی...

سلام بر هیبت حیدری...

سلام بر محبت فاطمی..

سلام بر آن کسی که  امرو، بیش از هروز دیگری جای خالیش را حس می کنیم!

دعا کنیم که بیایی...

دعا می‌کنیم که زودتر بیایی!

دعا می‌کنیم که تمام شود...

دعا می‌کنیم که از این خواب وحشتناک بیدار شویم...

اباصالح! قول دادیم که از حال هم بی‌خبر نباشیم!!

می‌گویند شما از احوال ما خبر داری...

ولی ... ولی به خدا قسم که ما سالهاست از احوال شما بی‌خبریم....!!

آه ... که چقدر از تو غافلیم...

شاید اگر این غفلت نبود ... این روزگار زودتر بر ما می‌گذشت!!

امان از غفلتی که ما را در بر گرفته!!

امامی به این خوبی در میان ما باشد و یارانش اینگونه در غفلت به سر برند!!!!!

آری...  غفلت ما تو را مظلوم ساخته و ظهور تو را به تاخیر انداخته؛ و در این میان من با کوفیان چه فرقی خواهم داشت اگر دست روی دست بگذارم و فقط دعا کنم و به آنچه تو را خوشنود می‌سازد عمل نکنم؟!

ابا صالح... شادی من آن لحظه خواهد بود که از ترس اینکه مبادا تو مظلوم واقع شوی .. لحظه‌ای آرام نگیرم و مدام در تب و تاب باشم!

امروز دیگر آرام گرفتن، حرام است!!

تمام لحظه‌هایی که از یاد تو غافلیم ... گناه است!!!

یادم نمی‌آید که با خدایم عهد بسته باشم که اهل گناه باشم!!

هر چه می‌خواهد بشود ...

دیگر طاقت ندارم ....

اباصالح قول می‌دهم که دیگر آرام نگیرم!!

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم  ---  موجیم، که آسودگی ما عدم ماست!

اللهم عجل لولیک الفرج ........... الهی آمین