ای معبود نخستین و آخرین،آیا می شود روزی را ببینم او مرا بخواند و مدال عبودیت به گردنم آویزد تا شب تار اسارتم در چنگال نفس پایان پذیرد؟

و ای یگانه بی همتا آیا شود روزی را ببینم که قلب رنجورش به م‍‍‍‍‍‍‍‍ٌژده فرجش شاد شود وما برای استماع سخنان دلنشینش گرداگرد او جمع شویم؟

خبر ز حال من بینوا مگر گیرند                                                  

عجب نباشد اگر عاشقان شیدایت                                       

چو بلبلان چمن نغمه ها ز سر گیرند                            

به محرمان خود ای نازنین زیباروی                        

بگو دمی ز دل زار ما خبر گیرند                 

       شمیم زلف او بر هر کسی رسد ای گل                        

غم فراق و شب هجر منحصر گیرند                                

چه حاجت است به شهد و شکر ویا به عسل                            

کسان که از لب تو بوسه بر گیرند                                                 

روندگان ره عاشقی همی دانند                                                          

که عاشقانه طریقت ره دگر گیرند                                                                

ز بهره احمد شیدا به می نیازی نیست

                                       اگر ز چهره تو پرده بر گیرند