شكوفه نرگس

انتظار

اكرمي-يا ثارالله — Tue, 17 Jun 2008 00:28:00 GMT

مولايم تو غريبي و دين از تو غريب تر. و چه سخت است تحمل اين همه غربت براي کسي که تصميم گرفته منتظر تو باشد.
چه سخت است تحمل دنيايي که بي ديني را مي پسندد و ديندار را محکوم به غربت مي کند. آري مؤمن در دنيا غريب است. و در اين روزها مؤمنان همان عد? قليلي را مانند که همراه موسي داخل کشتي نجات شدند. با اين تفاوت که اين روزها طوفان و موجهاي مهيب و مهلک دنيا به سوي همين عد? قليل مي شتابد.
اي دنيا! چه بگويم از تو که به اهلت هم وفا نمي کني. اما چقدر کمند آنهايي که از تشنگي مي ميرند ولي سراب تو را نمي پسندند.
حق داري اگر اينگونه با ابهت و قدرت با مؤمناني که به دنبال آخرتند مي جنگي، چون خود ما انسانها به تو بها داده ايم. مخصوصا اين روزها ارزش و بهايت بالا گرفته. حق داري اگر با عده اي قليل بجنگي که اکثريت يار توأند. حتي خيلي از آنهايي که لاف آخرت را مي زنند با تو پيمان اخوت بسته اند. خيلي هايشان عهد بسته اند که هر جا حرف از سود و زيان تو شد، حتي به بهاي فروختن آخرت، حتي به بهاي ناديده گرفتن بهشت و آتش جهنم، از تو جانبداري کنند.
اما اي دنيا، از اين همه توجه به خود مغرور نشو، که محبوبيتت چندان پايدار نيست. ديري نمي پايد که تو و اهلت نابود مي شويد و آن قليل مردماني که تو بناي ناسازگاري را با آنها گذاشتي وارثان زمين مي شوند. آنگاه ديگر حسرت سودي ندارد.

«دينداري در آخرالزمان مانند گرفتن پاره هاي آتش در دست است» (حضرت محمد(ص))

بسم رب المهدي

اكرمي-يا ثارالله — Sat, 24 May 2008 00:50:00 GMT

دمي كه بي تـو بــرآيد، خـدا كنـد كه نيـايد

الا كه هستي مائي، خدا كنـد كـه بيـايي

شـب فراق تو جـانا، خـدا كنـد بـه سـرآيد

سـرآيـد و تـو بـرآيي، خــدا كنـد كــه بيايي

هيچكس تو را نمي‌خواند. هيچكس ازتو نمي‌گويد. به چشمهاي رهگذر كه مي‌نگرم اثري از دوري و فراق تو در آنها نمي‌بينم.

روزنامه‌ها را كه ورق مي‌زنم نام نيكوي تو كمتر به چشمهاي كم سوي من مي‌خورد. همه روزه به اخبار شهر و كشور و جهان توجه مي‌كنم تا شايد خبري از تو بگويد اما تنها تويي كه از خبرهاي جهاني در اماني! سراغت را از هر زائر كه بر سر راهم باشد مي‌گيرم اما آنها هم مثل من، تو را نديده‌اند يا ديده ولي نشناخته‌اند. من كه در آخرين نقطه‌ي شعاع دايره‌ي دوستي تو بر خط مماس راه مي‌روم و تحمل غربت و دوري تو را ندارم. پس آنها كه به مركز دايره نزديكند چه حالي دارند؟

دوستدارانت، غربت و غيبت تو را چگونه تحمل مي‌كنند؟

آيا آب گوارا از السلام عليك يا اباصالح المهدي (عج) ادركني

حلقوم آنها فرو مي‌رود؟ آيا ياد تو از خاطر آنها مي‌رود؟ آيا بر هر سفره‌ي غذا، دعاي برتو فراموششان مي‌شود؟

چگونه تو را از ياد ببرند درحالي كه به بركت وجود تو نفس مي‌كشند؟! چگونه فراموش كنند در حالي كه به خاطر توست كه روزي مي‌خورند و در آسايشند؟

همه برخوان گسترده تو ميهمانيم و همه روزه به بركت تو از خواب برمي‌خيزيم. آيا بي توجهي ما را بخششي هست؟! آيا راهي به تو داريم تا ما را ببخشايي و از اين همه ناشكري و ناسپاسيمان در گذري؟

آيا به من عنايت مي‌كني تا به اخباري از دوستانت كه گوشه و كنار از تو ياد مي‌كنند كنجكاو شوم ؟ خبر برگزاري سمينارهايت، شب شعرها و نوشته‌هايي كه براي تو چاپ مي‌شود. دعايي كه براي تو به آسمان مي‌رود، فريادهايي كه تو را مي‌خوانند، همه را بشنوم و لااقل از شنيدن آنها خوشحال شوم به هركس برسم از تو بگويم و از تو بشنوم.

اي كاش مي‌توانستم ياد تو را در لابه‌لاي هر قلبي جاي دهم تا با هر تپش تو را بخواند.

اي كاش مي‌توانستم نام تو را بر سر در تمام خانه‌هاي شهرم نصب مي‌كردم.

اي كاش هر وقت به هر مغازه كه سر مي‌زدم نام تو را ميديدم.

اي كاش به هر اداره كه مراجعه مي‌كردم چشمم به نام زيباي تو مي‌افتاد.

اي كاش همه تو را مي‌خواستند و همه تو را مي‌خواندند.

اي كاش همه نوشته‌هايي كه در وجود نازنين تو و قيام عظيم توست، مورد استقبال همگاني قرار مي‌گرفت. در آن صورت هيچ نويسنده‌اي بي ياد تو قلم را به دست نمي‌گرفت .

نام تو هر كجا كه بلند آوازه گردد، بركت با خود به همراه دارد و به يقين اگر همه بر عهد خود ثابت و پايدار مي‌مانديم، بركت از بالا و پائين بر ما نازل ميشد. اينك نيز اگر به هوش آئيم و توبه كنيم و از سهل‌انگاريهاي قبلي دست برداريم و دل به تو بدهيم و راه خود را به سوي تو راست كنيم، يقين دارم كه ولوله‌ي نامت جلوي هر زلزله‌اي را مي‌گيرد.

اللهم عجل الوليک الفرج

الهي آمين

آقا جون شرمنده ايم

اكرمي-يا ثارالله — Fri, 25 Jan 2008 09:38:00 GMT

اقا اينروزا بيشتر از اينکه دلمون با تو باشه ظاهرمون با تويه اقا ! پشت شيشه ماشينمون با رنگ قرمز نوشتيم يا حسين قربون لب تشنه ات برم ! دورو برش هم رنگ قرمز پاشيديم که دل بيشتر کباب بشه که يعني اره … اينا خونه ! زنگ موبايلمون از ابوالفضل و چشماي قشنگش ميگه ! لباس سياه پوشيديم … محاسن رو بلند کرديم … يه عده چفيه انداختن دور گردنشون ؛ يه عده شال سبز انداختن ! بدن ها بوي گلاب ميده ! تسبيح به دست گرفتيم ! اقا کيف ميکني از اين ظاهر قشنگ و بچه مسلمونيمون ؟ …. صبح تا شب راديو تلويزيون و پخش ماشينامون همه هي ميگن مظلوم حسين … حسين جان !

ميدوني اقا … اين کارا شده کار هر ساله ما ! هر سال سينه ميزنيم … اشک ميريزيم … نوحه ميخونيم … داد ميزنيم ! هي قربون صدقه ات ميريم … هي زار ميزنيم …هي غش ميکنيم … هي ضعف ميکنيم ! هي تو سرمون ميزنيم … هي ديوونه ميشيم ! هي از علي اکبر ميگيم ..از علي اصغر ميگيم …از لب تشنه … از تير حرمله … از قنداق خوني … از سر بريده ! از خيمه هاي سوخته ! از شام غريبان ! از اه يتيمان ! … بازم بگم اقا ؟

اقا معذرت ! اما راستش دل خيلي از ماها با تو نيست ! خيلي از ماها حسيني نيستيم الکي هي ميگيم حسين …حسين ! اين حسين حسين گفتنمون … اين تو سرو سينه زدنمون دوزار نمي ارزه ! اقا جون اگه ادم حسيني باشه مگه ريا ميکنه …؟ مگه گرونفروشي ميکنه …؟ مگه حق بچه يتيم رو ميخوره ؟ مگه وعده سر خرمن ميده ؟ مگه دروغ ميگه ؟ مگه دنبال ناموس مردم راه ميفته ؟ مگه مردم ازاري ميکنه ؟ مگه مال بيت المال رو مي چاپه ؟ مگه حق رو ناحق ميکنه ؟ مگه دين رو به دنيا ميفروشه ؟ مگه ربا خواري ميکنه ؟ دِ نميکنه ديگه اقا !

اقا شرمنده خيلي از ماها دلمون رو نتونستيم راست و حسيني کنيم افتاديم به جون ظاهرمون … اقا خيلي از ما نتونستيم مسلمون باشيم شديم مسلمون نما … فقط ظاهرمون قشنگه ! کارمون خرابه اقا ! خودمون ميدونيمُ بس

پاسخ به نامه اي به ميترا خانم

اكرمي-يا ثارالله — Thu, 06 Dec 2007 00:00:00 GMT

در پاسخ به سوال نامه اي به ميترا خانم كه اخيرا در خبر نامه پارسي بلاگ منتشر شده است و حجاب را نوعي مخالف با ازادي انسان و ورود به زندگي خصوصي افراد دانسته لازم ديدم مطلب زير را كه اقاي جواد محدثي در مجله اقامه در مورد ضرورت حجاب ارائه نموده اند جهت روشن شدن موضوع ذكر كنم.
اميدوارم بدون هيچ گونه غرض ورزي و با بي طرفي لحظه اي انديشه كنيم و بعد ساز مخالفت با حجاب را بنوازيم.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

هيچ باغباني را سرزنش نمي كنند كه چرا دور باغ خود حصار و يا ديوار كشيده است.چون باغ بي ديوار،از آسيب مصون نيست وميوه و محصولي هم براي باغبان نمي ماند.

هيچ كس هم با نام ...آزادي...ديوار خانه خود را بر نمي دارد و شب ها هم در حياطش را باز نمي گذارد.چون خطر رخنه دزدي جدي است.

هيچ صاحب گنج و گوهري هم جواهرات خود را بدون حفاظ در معرض ديد رهگذران قرار نمي دهد تا بدرخشد،جلوه كند و چشم و دل بربايد.چون خود جواهر ربوده مي شود.

هر چيز كه قيمتي تر باشد درصد مراقبتش نيز بالاتر خواهد بود.چون بيم دزدي و غارتش بيشتر است و مواظبت از آن لازم تر

اگر در شيشه عطر را باز بگذاري عطرش مي پرد.اگردر مقابل پنجره خانه ات توري نزني از نيش پشه ها و مزاحمت مگس ها در امان نخواهي بود.

وقتي راه ورود پشه ها را مي بندي خود را ...مصون...ساخته اي نه...محدود...وقتي در خانه را مي بندي يا پشت پنجره اتاقت پرده آويزان مي كني خانه خود را از ورود بيگانه و نگاه هاي مزاحم محفوظ داشتي نه اينكه خود را در قيد و بند و حصار افكنده باشي

اگر براي ايمني از خطرها و اسودگي از مزاحمان خود را بپوشاني نه كسي ايراد مي گيرد و نه اگر هم ايراد بگيرد اعتنا مي كني،چرا كه سخنش را بي منطق ونا آگاهانه مي داني.

اين كه.. دل بايد پاك باشد...بهانه اي براي گريز جاهلانه از همين مصونيت است و آويختن به شاخه ي لا قيدي.وگرنه از دل پاك هم نبايد جز نگاه و رفتار پاك بر خيزد.

ظاهر آينه باطن است و...از كوزه همان تراود كه در اوست...زن به خاطر ارزش و كرامتي كه دارد بايد محفوظ بماند و خود را حراج نكندو در بازار سوداگران شهوت خود را به بهاي چند نامه و نگاه و لبخند ارزان نفروشد.

زن به خاطر لطافتي كه دارد نبايد در دست خشن كامجويان ديو سيرت كه نقاب مهرباني و عشق به چهره دارند پژمرده شود و پس از آن كه گل عصمتش را چيدند او را دور اندازند و يا زير پايشان له كنند.

گوهر عفاف و پاكي كم ارزش تر از طلا و پول و باغ و وسايل خانه نيست.دزدان ايمان و غارتگران شرف نيز فراوانند.بعضي از نگاه ها ويروس گناه منتشر مي كنند و بعضي ازچهره ها حشره مزاحمت جمع مي كنند.

خراب كردن همه ديوارها و برداشتن همه پرده ها و باز گذاشتن همه پنجره ها نشانه ي تيره انديشي است نه روشنفکري.علامت جاهليت اسنت نه تمدن.

مي گويي نه؟به طومار كساني نگاه كن كه پس از رسوايي و بي آبرويي با دو دست پشيماني بر سر غفلت خويش مي زنند وبر جهالت خود لعنت مي فرستند.كسي كه از ... جماعت رسوا...نگريزد...رسواي جماعت...مي شود

آن كه ايمان خويش را به لقمه اي نان مي فروشد،آن كه يوسف زيبايي خود را با چند سكه قلب عوض مي كند،آن كه كودك عفاف را جلوي صدها گرگ گرسنه مي بردو به تماشا مي گذارد،روزي هم پشت ديوار ندامت اشك حسرت بر دامن پشيماني خواهد ريخت.در آخرت هم به آتش بي پروايي خود خواهد سوخت.

از اول كه جامه عفاف سفيد و شفاف است نبايد گذاشت چركابه ي گناه بر آن بپاشد.از اول بايد مواظب بود اين كاسه چيني نشكند و اين جام بلورين ترك بر ندارد.از اول نبايد به پاي بيگانه اجازه ورود به مزرعه نجابت دادكه بوته هاي نورس عصمت را لگد مال كند.

ولي...گريه بي حاصل است و بي ثمر، وقتي كه شاخه شكست و گل چيده شد.

حالا خود قضاوت كنيد: آيا واقعا حجاب محدوديت است؟؟؟......و يا مصونيت؟؟؟

اي زن به تو از فاطمه اينگونه خطاب است---ارزنده ترين زينت زن حفظ

اكرمي-يا ثارالله — Mon, 15 Oct 2007 00:00:00 GMT

گفت که حجاب زنان توهين به مردان است

گفتم چرا؟

گفت:

_چون وقتي زني خود را از مردي مي پوشاند با اين کاربه مرد مي گويد تو: چشم چران هستي .تو به انسانيت زن بها نمي دهي .

تو زن را فقط وسيله اي براي لذت بردن مي داني ونمي تواني زن را جداي از جسمش در نظر بگيري.

ادامه داد حجاب اجباري هم توهين به زنان ومردان است

گفتم پس چرا هيچ کس انجام وظيفه نگهبان بانک را توهين به مردم نمي داند چون با حساب شما مراقبت از بانک دزد دانستن

مردم است در حاليکه فقط کسي به نگهبان اعتراض مي کند که اورا مزاحم دزدي خود مي داند کساني هم که به حجاب زن

اعتراض مي کنند حجاب رامزاحم دزدي جنسي خود ( چشم چراني) مي دانند

الا بذكر الله تطمئن القلوب

اكرمي-يا ثارالله — Sat, 11 Aug 2007 07:46:00 GMT

هميشه در ارتفاعي از جو ديگه هيچ ابري وجود نداره.اگه يه وقتي ديدي آسمون دلت ابري بود ، بدون كه به اندازه كافي اوج نگرفتي .آدمهايي كه زميني مي مونند هميشه دلشون ابريه . اما انسانهاي پاك آسمون دلشون آبي آبيه .

مي دوني چرا؟يه كم از گناه فاصله بگير اون وقت خودت مي فهمي .

خدايا....
    چه خوش است ....
     در دشت آرامش ياد تو گام برداشتن
     با نگاه مهرباني تو نفس كشيدن
     و با تبسم رضاي تو به سر بردن

بعضي اوقات به خودم مي گم احمد: از خدا خجالت نمي کشي تواين عالم که همه جايش محضر خداست ?روي زميني که از خداست ?اون هم با دست و پا و چشمي که خدا بهت داده اينقدر گناه مي کني؟مگه به اين آيه اعتقاد نداري كه خدا مي فرمايد (هو معكم اين ما كنتم) هر جا باشيد من با شمايم؟
بعدش دستهامو به آرومي مي برم طرف آسمون و مي گم خدايا:مي دونم نمکتو خوردم ولي نمکدونو شکستم?مي دونم نا شکريت کردم . مي دونم اونطور كه شايسته اي تورو عبادت نكردم.اما هر قدر هم که گناه کرده باشم بازم در برابر درياي رحمت تو خيلي ناچيزه .من به اميد رحمت و مهربوني تو مي يام در خونه ات. چرا كه من جز تو کسي رو ندارم
                                  الهي و ربي من لي غيرک
بعدش کم کم احساس مي کنم گونه هام زير شلاق بارون اشک سرخ شده. دلم آروم مي گيره و اين نشونه ايست که او منو داره صدا مي زنه .
                                 عجلو به الصلاه......
لحظه وصل فرا رسيده و من با صدايي آروم مي خونمش?صدايي که در تمام سلولهاي بدنم مي پيچه
                                الله اکبر ....
و اين آغاز اتصال به منبع لايزال اوست